Alle daltonprincipes in de praktijk

Stille ochtendmist, stiekeme boomklevers, speurende merels.
Een haan kraait dwars door de stille slaaphutten heen,
alles en iedereen blijft steken in de diepste rust.
Zachtjes kletterende borden, bestek en bekers.
Een vroege vader laat zijn handdoek uit
naar de douche. Koffie geurt naar ontwaken.

De zon opent de eerste gordijnen.
Tafeltenniskinderen zijn meteen in bloedvorm.
De ochtend komt op gang met thee en met
als bruidstaarten opgemaakte beschuitjes.
De haan kraait boven hese stemmen uit.

Architecten staan op, boshutten verrijzen.
Speurtochten en ontdekkingstochten doen je
ontdekken wie je bent temidden van al die anderen.
Wie zijn mijn vrienden, wie mijn vriendinnen.
Wie kan ik vertrouwen, met wie deel ik mijn geheim.
De haan kraait van plezier.

Duisternis onder de bomen, waanzinnige geluiden.
Een grote mond wil me in zijn buurt. De bangerik wordt leider.
Een kranige kip ontregelt de haan.
Grappen en grollen rollen rond het kampvuur.
Schateren, grinniken, glimlachen, slapen.
Morgenochtend versier ik mijn beschuitje als een feesttaart.

Stille ochtendmist, stiekeme boomklevers, speurende merels.
Koffie geurt naar ontwaken. Een traag begin van afscheid.
Mogen we nu weer naar huis en zullen we nog wat blijven?
Nog een keer met ons groepje naar het zuigende moeras.
De laarzen aan! Onverschrokken banen we ons
een weg door het nauwsluitende riet.
Maar dan kraait de haan. Onherroepelijk.

KARIN REEF