Dalton principes in de praktijk
Beleving
In groep 5 zijn de leerlingen druk bezig met het maken en schrijven van wenskaarten. Die sturen ze aan een kind uit de klas. Ieder krijgt er een. Wat wens je nou net die klasgenoot toe? Hoe schrijf je eigenlijk…? Welke woorden schrijf je met hoofdletters? Wat is zijn adres? Wat is nou weer een postcode? Terwijl ze iets spannends, iets nieuws aan het doen zijn, leren ze zich een slag in de rondte.
Leerlingen uit groep 7 lopen opgewonden kwebbelend door de bovengang. Veel kinderen dragen een kleine of grote koffer. Ze hebben muziekles gehad, een muziekproject van Globe, en nu nemen ze de instrumenten mee naar huis om te oefenen. Een van de jongens kan het niet laten: hij opent voorzichtig de koffer en haalt met glimmende ogen een glimmende trompet tevoorschijn.
In groep 5 staan een paar fietsen in de klas. Tijdens de verkeersles worden verschillende onderdelen gezocht en benoemd. De leerlingen proberen de fietsen na te tekenen. Iets echt goed natekenen, valt nog niet mee. Je moet heel scherp kijken. Wie goed kijkt, ziet meer. Kijken, bewust kijken, alsof je door een microscoop kijkt, kun je oefenen. Als je echt hebt leren kijken, ontdek je misschien wel hoe die fiets werkt.
Dus een ijsbeer leeft op de Noordpool, een pinguïn op de Zuidpool. En de Noordpool bestaat helemaal uit sneeuw en ijs. Maar onder sneeuw en ijs van de Zuidpool zit grond. Groep 4 kijkt en luistert intensief naar de schooltelevisie. Er liggen prachtige foto’s op tafel van de pooldieren die er voorkomen. Zo jong als ze zijn, een woordweb heeft al geen geheimen meer voor ze. Verbazing en blijdschap zijn groot, als ze ook nog een echte huiswerkopdracht meekrijgen.
De interessegroep tekenen wil als laatste van de serie lessen dolgraag graffiti leren maken. Op het whiteboard verschijnen prachtige voorbeelden, zo van internet geplukt. De groep gaat enthousiast aan het werk. De tijd vliegt voorbij. “Ik neem de tekening mee naar de klas, juf, dan maak ik hem daar af, want hij kan nog mooier!”
Beleving in een Daltonschool. In de ronde trappenhal hang ik de ingelijste fietsen op. Op de zwarte ronde kasten staan gekke, kleurige kunstwerken van een andere groep. In de hal naar de gymzaal hangt de opbrengst van het graffiti-volkje. Een kind komt blij naar me toe, hij heeft een prachtkaart ontvangen van een klasgenoot. Met de post! In groep 4 wordt vol trots het huiswerk nabesproken. Over de gangen klinkt prachtig gezang, violen, cello’s en klarinetten. Een symfonie van klank, kleur, vorm, onderzoek en kennis.
Wordt er ook nog ‘gewoon’ gewerkt op de Lorentzschool?
De ouders die op de open Daltondag in de klas van hun kind waren, weten er intussen alles van: werkuren, Daltonblokjes, keuzetaken, time-timers, nakijken, instructietafel, takentoren, taken afkleuren, dagplanners, halve weekplanners, weekplanners, enz. Net als in een orkest moeten Daltonleerlingen goed kunnen samenwerken, naar elkaar luisteren, naar de dirigent kijken en heel veel oefenen. Aan het eind van de dag waren die ouders er beduusd van. Maar leren doet een mens, zeker een jong mens, van nature. Daarom moet leren wel leuk blijven.
KARIN REEF
