Dalton-principes in de praktijk:
Samenwerken

Sinds jaar en dag hangt de sleutel veel te hoog. Toch is die nodig om het hok te openen. Zonder sleutel geen eten. Een uit de kluiten gewassen puber uit groep acht tilt een kleuter op. Ja, hebbes! Stralend komt hij weer met beide voetjes op de grond. Hij geeft de reus een hand en samen lopen ze naar buiten. Met de sleutel openen ze het opslaghok.

“Als je nu je handjes in elkaar vouwt, dan leg ik het kippenvoer erin. Nee, helemaal dicht in elkaar vouwen, anders valt het voer erdoorheen.”

Voorzichtig, voetje voor voetje, handjes angstvallig voor zijn buik, loopt de kleuter over het smalle tuinpad. Daar ligt zo’n akelig overwoekerde stoeptegel, daar was hij bijna over gestruikeld. Een ander koppel, een jonge dame uit groep acht en een onstuimig mannetje, sjouwt samen een emmer water. Ze lopen omzichtig en geconcentreerd naar het kippenhok.

De deur van het kippenhok wordt geopend. De kippen hebben begrepen dat het etenstijd is. Ze kakelen de oren van je hoofd en rennen zenuwachtig in de rondte. De twee pubers zijn al binnen. De beide kleintjes staan afwachtend op de drempel. De een heeft de emmer met tegenzin losgelaten, de ander heeft het kostbare voer nog in de klamme handjes. Wat zijn die beesten eng! Wat een lawaai maken ze. Wat rennen ze hard! Kunnen ze je aanvallen, pikken of krabben?

Met zachte drang, maar zonder dwang, proberen het meisje en de jongen de kleintjes naar binnen te praten. “Kom maar, ze doen niks. Kijk, deze eet gewoon uit je hand en deze kun je aaien.”
Stapje voor stapje schuifelt eerst de ene, dan de andere kleuter het hok binnen. Spanning en verbazing is te zien op de gezichtjes. Dan verschijnt langzaam de mooie glimlach van de overwinning.

Als ze even later een pracht van een ei vinden, kunnen ze hun geluk niet op. Het ei ligt veilig en warm in een kleuterhand. Straks legt hij het ei in het eierkastje…
Het eierkastje, waar hij niet bij kan, maar dat is geen probleem.

KARIN REEF