Daltonprincipes in de praktijk:
Beleving

De aanleiding is zoiets prozaïsch als de landelijke poëziewedstrijd van de Stichting Kinderen en Poëzie. Het thema luidt uitdagend genoeg: het Geheim van de Dichter. Het kriebelt in mij, door mijn aderen kruipt de poëzie waar ze maar gaan kan, door de gangen en lokalen van de school gonzen de gedichten. Natuurlijk is dit Dalton maar dan op de manier van de Lorentzschool, de Lorentzschool op z’n best. Ik sta niet vaak meer voor een groep, maar er is een ding dat ik nooit zou willen missen: kinderen gedichten laten schrijven. Op naar groep zes.

Met een tekeningetje van een schatkist op het bord zorg ik ervoor dat ze in de stemming komen, dat ze op zoek gaan in hun leven naar een poëtisch moment. Ze focussen zich op hun geheim, ze maken een boodschappenlijst van hun ideeën, ze weven een web van woorden, proeven zinnen op hun tong, zoeken naar ritme, naar toon, naar klank, naar een rijm soms. Een enkeling durft niet te beginnen. Een ander zit voor zich uit te kijken: ze is haar beginzin kwijt en het was nog wel de mooiste zin die ooit in haar opkwam.

Eigenlijk is het enige wat je met poëzie kunt doen lezen, herlezen, nog eens lezen, ervaren en ondergaan. Ik heb een paar van hun gedichten uitgekozen, zomaar…

klein is klein
groot is groot
ook geheimen
gaan soms dood
sip of blij
ik hoop blij
liefde is
belangrijk
voor mij

En nog eentje

het is een groot geheim
een heel groot geheim
zo geheim dat ik het
aan één iemand kan vertellen
en dat is Laurie

een meisje dat ik
lang lang geleden
heb leren kennen
op Vlieland
zij was twaalf en ik negen

het zit in mijn hart
en het zit me dwars
ik wacht op het moment

In deze column staan de namen van de dichters niet onder de gedichten, die blijven geheim:

ik heb een geheim
niemand mag het weten
zelfs ik zelf niet en
plotseling was ik
het vergeten

Een van de kinderen, die lang en intensief aan zijn gedicht heeft zitten schrijven, wil het niet inleveren:
“Het gaat echt niet, juf, het is geheim, ik wil het bij me houden.”

KARIN REEF